عاشقانه های همواره

سفر مرا به باغ چند سالگی ام برد

و ایستادم تا دلم قرار بگیرد

صدای پرپری آمد و در که باز شد

من از هجوم حقیقت ، به خاک افتادم ..


{سهراب سپهری }